Главната порака од следното видео е дека ТКМ претставува историски и културно развиен систем на размислување за здравјето, кој се темели на целината, рамнотежата и меѓусебната поврзаност на човекот и неговата средина. Нејзините концепти, како Чи, Јин-Јанг, Петте фази и Цанг-Фу, се традиционални модели и не треба директно да се изедначуваат со современите биохемиски и физиолошки концепти.
Традиционалната кинеска медицина (ТКМ) е древен медицински и културен систем кој човекот го гледа како дел од природата и како
ТКМ има развиено сопствена теоретска рамка низ повеќе од 2.000 години. Меѓу најзначајните класични дела се Huangdi Neijing, Shanghan Zabing Lun и Shennong Bencao Jing. Во нив се опишуваат основните концепти врз кои се темели ТКМ.
Еден од нив е Чи (Qi), поим кој во медицински контекст се користи за опишување на виталните функции, движењето и трансформациите во организмот. Чи се опишува преку движења нагоре, надолу, навнатре и нанадвор. Тој не треба буквално да се сфаќа како физичка или мерлива енергија, туку како традиционален начин на објаснување на функциите на организмот.
Друг основен концепт е Јин и Јанг. Тие претставуваат спротивни, но меѓусебно зависни аспекти кои постојано се менуваат и влијаат еден врз друг. Здравјето, според ТКМ, зависи од нивната динамична рамнотежа.
Следниот важен систем се Петте фази – Дрво, Оган, Земја, Метал и Вода. Тие не се сфаќаат како материјални елементи, туку како различни процеси и начини на промена. Секоја фаза се поврзува со одредени сезони, органи, емоции, вкусови и други природни појави. Помеѓу нив постојат циклуси на создавање и контролирање, кои во ТКМ се користат за разбирање на меѓусебната поврзаност на функционалните системи.
Важен е и системот Цанг-Фу, преку кој органите се поделени на пет Цанг и шест Фу органи. Сепак, овие органи не се целосно идентични со анатомските органи во современата медицина, туку претставуваат пошироки функционални системи. На пример, срцето се поврзува со циркулацијата и менталната активност, црниот дроб со слободното движење на Чи, слезината со трансформацијата и транспортот на хранливите материи, белите дробови со дишењето и Чи, а бубрезите со растот, развојот и репродукцијата.
